‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ลอนดอน)
‪มีเธอเท่านั้น
‪ที่อยู่ในใจฉัน ที่รัก
‪บอกว่ารักฉัน
‪(โตเกียว)
‪ใช่ ฉันกำลังดูรูปอยู่...
‪ไม่รู้เลย...
‪แย่แค่ไหน
‪ฉันคงไม่เรียกมันว่า "ข่าวดี" หรอก
‪ไม่รู้ ไม่ได้ถามด้วย
‪นั่งรอโทรศัพท์ไปก่อน
‪ข้าวฉันจะเย็นหมดแล้ว
‪จะวางสายละ
‪(ส่วนที่หนึ่ง ‪ออกจากโตเกียว)
‪อรุณสวัสดิ์
‪- กาแฟล่ะ ‪- อยู่ในกา
‪ทากิ
‪ยังไม่ตื่นอีก ขี้เกียจจริงๆ เด็กคนนี้
‪- ไปปลุกให้ไหม ‪- จะไปยังไง
‪คุณเดินไกลขนาดนั้นไม่ไหว
‪ไข่นี่แข็งไปนะ
‪คุณพ่อต้องกินไข่แดงนิ่มๆ
‪- เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายนะ ‪- ไม่เป็นไรหรอก พ่อ
‪ทากิ อาหารเช้า
‪ฉันจะไปกินข้าวกลางวันกับนาโฮะ ‪จะให้ซื้ออะไรมาฝากไหม
‪วันนี้ฉันหยุดงานนะ
‪ลูกพี่ เปิดดูข่าวก่อน
‪ทากิ อย่าให้ต้องเรียกอีกนะ
‪- ทากิ! ‪- ทากิ!
‪ทำเป็นไม่ได้ยิน
‪เพราะโดนตามใจตั้งแต่เด็ก
‪ไม่ใช่นะคะ
‪อย่าสูบใกล้ถังออกซิเจน!
‪เดี๋ยวระเบิดตายกันพอดี
‪ตามใจสิ ก็ฉันเคยเห็น
‪การยิงปะทะกันในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ‪ในโตเกียวเมื่อคืนนี้
‪ส่งผลเสียกับสันติภาพที่บอบบาง ‪ระหว่างหลายตระกูลยากูซ่าในโตเกียว
‪ยังไม่ทราบจำนวนผู้ตายที่แน่ชัด
‪แต่คาดว่าไม่น้อยกว่าสิบศพ...
‪บ้าจริง
‪ใช่ ยกเลิกวันหยุดของคุณเถอะ
‪จะไปเดี๋ยวนี้ละ
‪ฝากซื้อกาแฟหน่อยสิ
‪อย่าขอมากไป
‪คุณช่วยไปเรียกทากิออกจากห้องได้ไหม
‪ผมต้องไปทำงาน
‪คุณรับปากแล้วว่าวันนี้จะดูแลพ่อแม่คุณ
‪มีเหตุยิงกัน
‪ไม่ได้ฟังรึไง
‪ผมขอโทษ ไว้วันหลังนะ
‪บอกคู่หูของคุณด้วยว่า ‪เขาต้องให้คุณหยุดวันศุกร์คืนให้ฉัน
‪รู้นะว่าได้ยินที่ทุกคนเรียก
‪(ตำรวจ)
‪ผมเคยมากินข้าวที่นี่ครั้งหนึ่ง
‪บริการแย่มาก
‪เรารู้อะไรบ้าง
‪เป็นการขับรถผ่านแล้วยิง ‪เราคิดเป้าหมายหลักคือฟุคุฮาระ
‪คุณสองคนเคยเกี่ยวข้องกันสินะครับ
‪อย่าไปฟังเรื่องซุบซิบ
‪นี่คือเอดะ โกโร่
‪และก็ลูกพี่ลูกน้องเขา
‪นั่นก็ซากาอิ มาโกโตะ
‪ปาร์ตี้มื้อค่ำของยากูซ่าน่ะครับ
‪แล้วหัวหน้าอยู่ไหน
‪เขาหายตัวไปแล้ว
‪สารวัตร ฟุคุฮาระหายตัวไปเหรอครับ
‪- ใช่ ‪- คิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ
‪ก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪ใครกันที่กล้าเล่นงานเขาแบบนี้
‪เราก็ไม่รู้
‪- แต่ลองไปกดดันยากูซ่าตระกูลอื่นๆ ดู ‪- อยากให้เรา...
‪ไปไล่จับพวกหัวหน้ายากูซ่าเหรอครับ
‪ผมอยากให้ไปไล่ถามคำถาม
‪อย่างสุภาพ
‪แล้วรูปนี่คืออะไรครับ
‪เรากำลังค้นดูอยู่
‪อยู่อย่างสงบมาได้หลายปี
‪ผมไม่ต้องการให้มีสงครามตอนนี้
‪(ฟุคุฮาระ)
‪เคลื่อนไหวบ้างไหม
‪ไม่มีครับ
‪เราน่าจะปีนกำแพงได้นะครับ
‪เราจะกลับมาพร้อมหมายค้น
‪นี่ตำรวจนะ คุณฟุคุฮาระ
‪อยู่ข้างในรึเปล่า
‪เราแค่มาเช็กดูว่าคุณยังมีชีวิตอยู่
‪ถ้าผมเป็นเขาก็คงซ่อนตัวเหมือนกัน
‪ฉันว่าเขาไม่ได้ซ่อนหรอก
‪แล้วเขากำลังทำอะไรอยู่
‪กำลังรอโอกาส
‪เขาขยับบ้างไหม
‪จะพูดยังไงก็ได้
‪แต่ผมจะไม่ยอมอดนอน ‪เพื่อพวกแก๊งยากูซ่าที่ตายไปแล้วหรอกนะ
‪นายไม่ได้อยู่ตอนที่มีเรื่องกันครั้งล่าสุดใช่ไหม
‪ใช่
‪นักสืบโมริ นี่นักสืบอิโดะ
‪บอกหัวหน้าพวกคุณว่าเราขอคุยด้วยหน่อย
‪(เอนโดะ)
‪คุณเอนโดะ
‪ขอโทษด้วยที่ต้องรบกวน
‪ผมให้ความร่วมมือกับกรมตำรวจโตเกียวเสมอ
‪เมื่อคืนเกิดเหตุยิงกัน
‪พวกคนของฟุคุฮาระถูกฆ่าตาย
‪ผมได้ยินเรื่องนั้นแล้ว
‪ได้ยินก่อนหรือหลังเกิดเรื่องล่ะครับ
‪คุณเคยมีเรื่องขัดแย้งกับฟุคุฮาระมาก่อนหน้านี้
‪มันนานมาแล้ว
‪ก่อนหน้าเขา คุณเคยมีอิทธิพลที่สุด
‪อย่าบอกนะว่าคุณไม่คิดถึงตอนนั้น
‪คิดอยู่แล้ว
‪แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครมายิงผมในร้านอาหารอีก
‪ก็แค่นั้นเอง
‪ถ้างั้น...
‪ก็มีคนอื่นพยายามจะโค่นอำนาจฟุคุฮาระ
‪เชื่อเรื่องคำสาปไหมล่ะ คุณนักสืบ
‪ผมเชื่อนะ
‪ผมเชื่อว่าคนบางคนก็ไม่ควรได้อยู่บนโลกนี้นานนัก
‪บางทีร้านอาหารนั้นอาจต้องคำสาปก็ได้
‪คุณว่าเขาเคยคิดหาที่เช่าออฟฟิศใหม่
‪ที่ไม่ได้อยู่บนตลาดปลาไหม
‪นี่ไม่ใช่ในญี่ปุ่นนี่
‪อะไรเหรอครับ
‪ปลั๊กไฟเป็นคนละแบบ
‪แล้วเป็นปลั๊กไฟของที่ไหนครับ
‪ฉันไม่ได้เชี่ยวชาญด้านปลั๊กไฟนะ
‪ใครกัน โทรหาคุณไม่หยุด
‪เมียฉันเอง
‪เธอเชี่ยวชาญด้านปลั๊กไฟไหมครับ
‪ก็อาจจะ
‪กลับมาแล้ว
‪- ฉันโทรหาคุณตลอดเลย ‪- วันนี้งานยุ่งทั้งวัน
‪ทากิ แย่แล้วละ
‪ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ผมแน่ใจว่าเรา...
‪เธอแทงคนอื่นน่ะสิ
‪เด็กผู้ชายที่โรงเรียน
‪เธอเอากรรไกรตัดเล็บแทงต้นขาเขา
‪น่าจะโยนโทรศัพท์ลงแม่น้ำแล้วไม่กลับบ้าน
‪เจ้าเด็กนั่นโชคดีที่ไม่โดนแทงนกเขา
‪พ่อ...
‪เธอบอกว่าเขาลวนลามเธอ
‪แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะแทงใคร
‪โรงเรียนเลยให้พักการเรียน ‪ระหว่างทำการสอบสวน
‪วันนี้เป็นยังไงบ้าง
‪ไม่ต้องอ้อมค้อมหรอกค่ะ ‪ถ้าพ่อโกรธแล้วจะลงโทษก็เชิญได้เลย
‪งั้นเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ทาคาชิชวนหนูไปเดตมาหลายอาทิตย์แล้ว
‪หนูปฏิเสธตลอด
‪แต่เขาก็ตามหนูเข้าไปในห้องน้ำ ‪แล้วเอามือเข้ามาในกระโปรง
‪ลูกไม่ควรไปแทงเขา
‪พ่ออยากให้หนูโดนข่มขืนเหรอ
‪สมัยพ่อ...
‪ถ้าพวกผู้ชายพยายามล่วงเกิน ‪พวกผู้หญิงก็จะตบหน้า
‪ไม่ใช่ไปทำหมันพวกเขา
‪ผู้หญิงสมัยนี้ไม่เหมือนกัน
‪ก็ใช่
‪พวกเขาจะไล่หนูออก
‪พ่อจะไปคุยให้
‪หนูอยากถูกไล่ออก
‪โตเกียวไม่ได้มีโรงเรียนให้ลูกมากขนาดนั้นนะ
‪พ่อรู้รึยังว่าใครยิงคนพวกนั้นเมื่อคืน
‪พ่อเริ่มคิดว่าอาจจะเป็นลูกนี่แหละที่ไปยิง
‪ผมไปดูเอง
‪สวัสดีครับ
‪คุณฟุคุฮาระ
‪ขอพวกเราเข้าไปได้ไหม
‪เชิญครับ
‪รองเท้าแตะล่ะ
‪โทษทีครับ...
‪สวัสดีครับ
‪อะพาร์ตเมนต์นี่เล็กไปสำหรับครอบครัวคุณนะ
‪ก็พออยู่ได้นะครับ
‪เมื่อคืนมีคนพยายามฆ่าผม
‪ผมทราบ
‪เอนโดะ ชินไง
‪ผมไปหาเขามาวันนี้
‪แล้วเขาไม่ได้สารภาพเหรอ
‪ขี้ขลาดซะจริง
‪แล้วเขาจะทำร้ายคุณทำไม
‪เขาชื่อซาบุโร่
‪เขาเคยเป็นผู้บริหาร ‪บริษัทส่งออกของญี่ปุ่นในลอนดอน
‪เขาเป็นหลานชายของเอนโดะ
‪ดาบที่ใช้ฆ่าเขาเป็นของผมเอง
‪รูปนั้นถูกส่งไปให้ทุกตระกูลยากูซ่าในโตเกียว
‪ทุกคนเชื่อว่าผมฆ่าหลานชายของเขา
‪แล้ว...
‪คุณทำรึเปล่า
‪ผมไม่เคยเห็นดาบของตระกูลมาเป็นปีแล้ว
‪ไม่เห็นตั้งแต่ตอนที่น้องชายของคุณเอาไป
‪น้องชายผมเหรอ...
‪ยูโตะตายไปแล้ว
‪แต่แล้ว...
‪ผมเห็นรถเขาถูกดึงขึ้นมาจากในทะเล
‪รถเต็มไปด้วยรูกระสุน คุณบอกผม...
‪ผมบอกคุณไปแล้วไงว่าเขาเลิกทำงานให้แก๊งผม ‪เพราะเขาไม่ได้เรื่อง
‪เขาหายตัวไปพร้อมรถและดาบของผม
‪เราไม่เคยพบศพ ‪แต่ต่างก็คาดว่าเขาตายไปแล้ว
‪เป็นไปไม่ได้
‪อาทิตย์ที่แล้วยูโตะตาย ส่วนซาบุโร่ยังมีชีวิต
‪ตอนนี้... มันอาจจะสลับกันแล้ว
‪เคยมีบางอย่างเกิดขึ้นในสถานที่ห่างไกล
‪และเราสัมผัสได้แค่ผลที่ตามมา
‪ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้
‪คุณนักสืบ
‪สารวัตรฮายาชิก็มาหาเราด้วย
‪สวัสดีครับ สารวัตร
‪เรากำลังคุยกัน...
‪เรื่องน้องชายของนักสืบโมริพอดี
‪บ้าไปแล้ว
‪ต่อให้ยูโตะยังไม่ตาย
‪ทำไมเขาถึงไปก่อเหตุฆาตกรรมที่ลอนดอน
‪ถ้าทำไปแล้วจะเกิดความโกลาหลวุ่นวาย
‪เราก็อาจต้องเดาว่าเขาตั้งใจแบบนั้น
‪สารวัตรครับ
‪เราต้องตรวจสอบความเป็นไปได้
‪ว่ามันเป็นเรื่องจริงไหม
‪คุณต้องไปตามหาน้องชายแล้วพาเขากลับมา
‪ก่อนที่ทั้งเมืองนี้จะลุกเป็นไฟ
‪มีคอร์สการจัดการอาชญากรรม
‪ที่มหาวิทยาลัยลอนดอน
‪ที่นั่นมีโครงการแลกเปลี่ยน
‪ผมจัดการให้คุณได้ไปโดยไม่ดูเป็นที่สงสัย
‪คุณบินไปพรุ่งนี้เลย
‪นี่ไม่ใช่การสืบสวนอย่างเป็นทางการ
‪ห้ามให้ตำรวจอังกฤษรู้
‪ห้ามบอกใครเรื่องนี้
‪ทำไมถึงส่งผมไป
‪ทำไมไม่ส่งคนอื่น
‪ถ้าเราส่งคนอื่นไปตามหาเขา ‪ก็ไม่น่าจะรอดกลับมา
‪น้องชายผมไม่ใช่คนแบบนั้น
‪บางที...
‪คุณอาจไม่รู้จักเขาดีอย่างที่คิด
‪นี่ผมทำงานให้เขาหรือคุณ
‪คุณทำงานให้โตเกียว
‪ได้เวลาไปทำงานแล้ว คุณนักสืบ
‪ครอบครัวคุณก่อเรื่องไว้
‪ครอบครัวคุณก็ต้องรับผิดชอบ
‪ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง
‪จะมีคนไปรับคุณที่สนามบิน
‪น้องชายคุณจะไม่มีประโยชน์กับทางเรา ‪ถ้าเขาติดคุกที่อังกฤษ
‪ฉะนั้นเร่งมือด้วย
‪ควรจะเป็นผมที่บอกคุณ
‪ว่าน้องชายของคุณอาจยังมีชีวิตอยู่
‪ไม่มีใครอยากบอกข่าวร้ายหรอกครับ
‪มีบุหรี่ไหม
‪เกิดเรื่องแล้ว
‪นายไปทำอะไรเข้าล่ะ
‪มีพวกคนรับแทงม้าใต้ดินในเอโดกาวะ
‪พวกเขาเพิ่งชนะเงินมาเยอะมาก
‪อาจจะมี 20 ล้านอยู่ในเซฟ
‪แล้วนายไปทำอะไร
‪ฉันกับโซระ
‪- เราแค่คิดว่าถ้า... ‪- นายไปทำอะไร ยูโตะ
‪ฉันไม่รู้ มันมีผู้ชายคนหนึ่ง เขาไม่ควรอยู่ตรงนั้น
‪เขามาจากไหนไม่รู้แล้วยิงโซระ
‪ฉันเลยยิงเขา
‪เขาตายรึเปล่า
‪ฉันไม่รู้
‪ปืนอยู่ไหน
‪มีกล้องวงจรปิดไหม
‪มีใครเห็นนายออกมารึเปล่า
‪คิดว่าไม่
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันทำเจ๊งหมด
‪หยุดได้แล้ว นายทำให้ตัวเองเป็นจุดสนใจ
‪ช่วยฉันด้วย พี่
‪ฉันจะจัดการเอง
‪ฉันใส่ยาแก้เมาเครื่องบินไว้ ‪ในกระเป๋าหิ้วขึ้นเครื่อง
‪กินตอนอยู่ที่สนามบินนะคะ
‪ผมไม่อยู่ คุณจะอยู่ได้ไหม
‪อยู่ได้สิ
‪สุขภาพของพ่อก็แย่ลง
‪แม่ก็ไปไหนมาไหนไม่สะดวกเหมือนเก่า
‪- ผมว่าคงลำบาก... ‪- ฉันดูแลได้ค่ะ
‪คุณมีอะไรที่ไม่บอกฉันรึเปล่า
‪ไม่มี
‪น้องชายคุณเป็นอาชญากร
‪และพวกเขาก็คอยย้ำกับคุณตลอด
‪บางทีนี่อาจเป็นโอกาสให้คุณได้แก้ไข
‪หนูอยากไปกับพ่อจัง
‪ครอบครัวต้องการลูกนะ
‪ที่จริงถ้าได้เพื่อนร่วมเดินทางก็คงจะดี
‪ถ้าคุณอายูโตะยังไม่ตาย พ่อช่วยบอกเขา...
‪ว่าหนูไม่ได้ลืมเขา ได้ไหมคะ
‪บอกให้เขากลับมาญี่ปุ่นได้ไหมคะ
‪ไปก่อนนะ เจ้าลิงน้อย
‪ผู้โดยสารทุกท่าน ขณะนี้เราได้มาถึง ‪ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
‪เวลาท้องถิ่นคือ 21.57 น.
‪(ฮีทโธรว์)
‪(ส่วนที่สอง ‪ลอนดอน)
‪โทชิโอะ...
‪ไม่เห็นมีใครมารับเลย
‪โทรกลับด้วย
‪...และความยิ่งใหญ่ของวัฒนธรรมอังกฤษ ‪สิ่งก่อสร้างตื่นตาตื่นใจเหล่านี้
‪บ้านชนบทขนาดใหญ่...
‪เอสวียู ฮอลล์ ออฟ เรสซิเดนซ์ค่ะ
‪ค่ะ ถือสายรอสักครู่นะคะ จะโอนสายให้
‪คุณเคนโซใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪ขอโทษที่ปลุกนะคะ
‪อ้อ ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪ฉัน ซาราห์
‪ฉันจะมาร่วมคอร์สการจัดการ ‪สถานที่เกิดเหตุอาชญากรรม
‪ที่จริง...
‪ฉันเป็นคนสอน
‪เลยคิดว่าจะลงมา...
‪คุณนอนที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอคะ
‪ครับ
‪เสียใจด้วยนะคะ
‪นี่ก็เป็นวันแรกของฉันเหมือนกัน
‪เท่าที่ฉันรู้ พวกเขาชอบให้นักเรียนที่เป็นผู้ใหญ่ ‪นอนที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ
‪หรืออาจจะไม่
‪ค่ะ
‪นี่ของคุณค่ะ
‪เป็นเอกสารต้อนรับ ‪มีตารางเรียนและแผนที่...
‪สติ๊กเกอร์นิดหน่อย เอาไว้แปะของ
‪ขอบคุณครับ
‪คุณคงมีอาการเจ็ตแลค
‪ดื่มกาแฟกับแมคมัฟฟินช่วยได้นะคะ
‪หรือไม่ก็ลงไปนอนขดแล้วร้องไห้
‪ช่างมันเถอะค่ะ อย่าไปสนใจ
‪เจอกันในชั้นเรียนนะคะ
‪ขอต้อนรับสู่ลอนดอน
‪ขอบคุณครับ
‪คุณโมริ
‪ผม วาตาริ เออิจิ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪ต้องขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้ไปรับที่สนามบินเมื่อคืน
‪- ไม่เป็นไร ‪- มีความเข้าใจผิดกันนิดหน่อย
‪- อยากไปที่ไหนก่อนครับ ‪- ไปสถานที่เกิดเหตุ
‪นี่เป็นบ้านของซาบุโร่ครับ
‪มีรหัสเปิดประตูไหม
‪ไม่มีครับ
‪ลูกพี่
‪เที่ยวบินเป็นยังไงบ้าง
‪มีคนไปรับที่สนามบินไหม
‪มีเรื่องผิดพลาด เขาเลยไม่ได้ไป
‪ฉันอยากเข้าอะพาร์ตเมนต์ของซาบุโร่ ‪แต่ต้องใช้รหัสเปิดประตู
‪ทำไมไปเริ่มที่นั่นล่ะครับ
‪พวกตำรวจคงตรวจค้นไปหมดแล้ว
‪ฉันทำงานในแบบของฉัน
‪ผมมีรายชื่อสโมสรและบาร์ของคนญี่ปุ่น ‪ทำไมไม่...
‪ฉันอยากเห็นสถานที่เกิดเหตุก่อน
‪ได้ครับ ผมจะหาให้
‪พวกเขาส่งนักสืบอังกฤษ ‪จากโครงการแลกเปลี่ยนมาที่นี่ด้วย
‪ชื่อ "รอย"
‪ไง
‪หน้าตาอย่างกับพวกมาเที่ยวโสเภณี
‪ขอบใจ
‪นักสืบไวซ์แมนค่ะ
‪สวัสดีค่ะ ฉัน ยาสมิน โรส ‪จากกรมคุมประพฤติ
‪ตอนนี้สะดวกคุยไหมคะ
‪ค่ะ
‪ฉันอยากคุยเรื่องของเอียน ซัมเมอร์ส
‪คุณต้องทราบแล้วว่าเขาได้รับสิทธิ์ ‪การปล่อยตัวโดยติดทัณฑ์บนไว้
‪เขาถูกปล่อยตัวแล้วเหรอ
‪ค่ะ
‪ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
‪ฉันเกรงว่าไม่สามารถบอกข้อมูลนั้นได้...
‪คุณรู้ไหม
‪รู้อะไร
‪ไปกินมื้อเที่ยงกัน
‪ที่ร้านแซนด์วิชสุดหรู
‪ชิ้นหนึ่ง 6.50 ปอนด์
‪เบธ ไปไหม
‪เคฟ
‪ไปกันเถอะ เฮเธอร์
‪ผมมั่นใจว่าพรุ่งนี้อะไรๆ จะดีขึ้น
‪ไม่มีเบาะแส ไม่มีหลักฐาน
‪ไม่มีคนให้ติดต่อ
‪แม้แต่อำนาจตำรวจก็ไม่มี
‪แต่คุณต้องเก่งมากแน่ๆ
‪ไม่งั้นจะส่งคุณมาทำไม ‪เพราะคุณเป็นมือหนึ่ง ใช่ไหมครับ
‪คุณคิดว่าจะหาตัวคนร้ายเจอไหมครับ
‪ภรรยาผมฝากชวนคุณกินอาหารเย็นวันนี้
‪โอเค
‪(ไง อยากให้ถึงคืรนี้เร็วๆ)
‪("คืนนี้")
‪(ฉันก็เหมือนกัน)
‪(คงต้องสนุหแน่ๆ)
‪("สนุก")
‪(ตลหจัง!)
‪(ถึงโทชิโอะ: ‪เรื่องรหัสประตูถึงไหนแล้ว)
‪อะไรนะ ไปไกลๆ เลย
‪ไม่ ฟังนะ
‪เธอต้องบอกเขาว่าถ้าเขาต้องการเธอ
‪ก็ให้ทำตัวแมนๆ แล้วเลิกเป็นอีปอดแหกได้แล้ว
‪เพราะรู้ไหมว่าอีปอดแหกจะโดนอะไร
‪ฉันก็ไม่รู้
‪เพราะฉันไม่ยุ่งกับพวกนั้นและเธอเองก็ด้วย
‪- ขอจินโทนิคที่หนึ่ง ‪- หาแฟนมาด้วยรึเปล่า
‪- ฉันไม่มีแฟน ‪- ร็อดนีย์
‪พระเจ้า
‪ทิฟฟ์ ฉันไม่มีแรงจะเคลียร์ด้วยตอนนี้
‪ฉันมีสิทธิ์ได้ฟังคำอธิบาย
‪คำอธิบายเป็นอภิสิทธิ์ไม่ใช่สิทธิ์ทั่วไป
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไม ฉันทำอะไรเหรอ
‪เดี๋ยวโทรกลับนะ โทษที กำลังเจอเรื่องดราม่า
‪ที่นี่ไม่มีสัญญาณเตือนเวลาจะเกิดเรื่องแบบนี้เหรอ
‪ไม่มี
‪ได้ ไว้เราค่อยมาคุยกัน โอเคนะ
‪แค่บอกมาว่ามีอะไรเปลี่ยนไป
‪อารมณ์ฉันมั้ง อารมณ์ฉันเปลี่ยนไป
‪- ฉันไม่เข้าใจ ‪- ก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจ
‪ไมเคิลมาตามหาเธอ
‪เธอไม่ต้องพูดอะไรกับไมเคิล
‪หรือไม่ต้องไปใกล้เขาด้วย
‪ฉันอยากช่วยเธอ
‪- ถ้าเธอไม่ยอมฉันก็ช่วยไม่ได้ ‪- ฉันสั่งจินโทนิคไป
‪- ตั้งแต่ชาติที่แล้วได้มั้ง ‪- ร็อดนีย์
‪ฟังนะ มันจบแล้ว โอเคไหม
‪ฉันให้เธอเข้ามาและตอนนี้ก็กำลังปล่อยเธอไป
‪ฉันไม่อยากไป
‪- ฉันไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีเธอ ‪- พระเจ้า ฟังนะ...
‪น้ำตาไม่ทำให้ฉันใจอ่อนหรอกนะ ที่รัก ‪ไม่เคยเลย
‪เธอมันโคตรเฮงซวยเลยรู้ไหม โคตรโรคจิต
‪ทิฟฟ์
‪- โอเค ขอบคุณ ‪- ทิฟฟ์
‪อย่ามองฉันแบบนั้นสิ
‪แบบไหน
‪แบบเห็นด้วยกับเขา
‪ดื่ม
‪แต่งงานแล้วเหรอ พี่ชาย
‪รู้ไหมว่าเคล็ดลับ ‪ของการแต่งงานที่ยืนยาวคืออะไร
‪ห้ามหย่า
‪ล้อเล่นน่ะ
‪ผมมากับพวกเขา
‪ดีใจมากเลยค่ะคุณที่มาได้ คุณนักสืบ
‪เออิจิตื่นเต้นมากที่ได้ช่วยงานคุณ
‪ร้านนี้เป็นยังไงครับ ‪เป็นร้านโปรดของซูซูเมะเลย
‪เรามาร้านนี้ตั้งแต่อาทิตย์แรกที่เราอยู่ในลอนดอน
‪มองเห็นจัตุรัสเลสเตอร์จากตรงนี้ด้วย
‪ที่นี่มีร้านปาจิงโกะบ้างไหม
‪ในลอนดอนไม่มีเลยครับ
‪ค่อยยังชั่วหน่อย
‪ไม่นะ มีอยู่ร้านหนึ่ง
‪คลับนั้นชื่ออะไรนะ
‪ที่อยู่ในตัวเมือง
‪มันมีเครื่องเล่นปาจิงโกะด้วย
‪ไม่มีเงินรางวัลให้แต่ก็ไปเล่นได้นะคะ
‪- ผมไม่เคยไป ‪- ก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีนี่
‪นึกออกแล้ว โมโมคลับ
‪- โมโมคลับเหรอ ‪- โมโมเลานจ์น่ะครับ
‪อยู่ในฟิตซ์โรเวีย
‪ไปที่นั่นกันได้ไหม
‪เขาไม่รับลูกค้าขาจรครับ ‪ต้องเป็นสมาชิกหรือเพื่อนของสมาชิก
‪พวกคุณไม่ได้เป็นสมาชิกเหรอ
‪เป็นได้ก็ดีสิครับ
‪แต่ผมถามให้ได้นะว่ามีใครพาเราเข้าได้บ้าง
‪- แดนเหรอคะ ‪- ซาราห์
‪น่าจะเรียกคุณว่า "ลอนดอน_แดน_35"
‪ก็ได้นะครับ
‪ยังไงฉันต้องขอให้คุณเรียกฉันว่า ‪ "ซาราห์บลูส์แอนด์ทูส์"
‪ได้เลยครับ
‪ที่จริงก็ไม่ขนาดนั้น แค่เรียกว่า...
‪ "ซาราห์..."
‪ก็ได้ค่ะ
‪รอนานไหมครับ
‪ไม่ค่ะ ฉันมาเร็วห้านาที ส่วนคุณมาสายสิบนาที
‪ก็เลย...
‪ขอโทษจริงๆ ครับ รถมัน...
‪ติดสุดๆ ไปเลยครับ
‪ค่ะ ฉันเดินมา
‪แต่ดูเหมือนรถก็ติดจริงๆ
‪ครับ ดีใจที่ในที่สุดก็ได้พบกัน
‪เช่นกันค่ะ
‪ร้านนี้ดูดีนะคะ
‪ผมไม่เคยมาเลย
‪เพื่อนผมบอกว่ามันดี
‪พี่เลี้ยงเด็กโทรมา
‪สงสัยโชโกะจะร้องไห้อีกแล้ว...
‪ขอตัวสักครู่ครับ
‪- ยินดีที่ได้พบนะคะ ‪- เช่นกันครับ
‪ลูกไม่ยอมนอน คืนนี้พวกเราออกมานาน
‪ผมจะช่วยถามเรื่องโมโมคลับให้นะครับ ‪คงสักสองสามวัน
‪- ฝากด้วยครับ ‪- กลับก่อนนะครับ
‪โอ้ สวัสดีอีกรอบ
‪พูดภาษาญี่ปุ่นได้ดีเลยนะ
‪ก็พ่อผมมาจากเกียวโต
‪แล้วแม่ล่ะ
‪แม่ผมเป็น...
‪หญิงผิวขาวจากย่านเพคแฮม เชื่อไหมล่ะ
‪อยากหาเงินหน่อยไหม
‪ผมคิดคืนละ 200
‪หรือแค่อมนกเขาให้คุณ ผมคิด 50 ‪แต่ไม่ว่าจะให้ทำแบบไหน....
‪คุณต้อง...
‪ต้องใส่ เอ่อ...
‪ "ถุงยาง" เรียกว่าอะไรนะ
‪ "คอนดอม"
‪ใช่ นั่นแหละ
‪เว้นแต่ว่าจะจ่าย 1,000
‪แต่ห้ามแตกข้างใน
‪แตกข้างนอก อยากแตกตรงไหนก็ตามใจเลย
‪เป็นการรับประกันลูกค้า
‪เป็นเด็กขายตัวงั้นเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪ฉันต้องการเข้าไปในโมโมเลานจ์
‪เป็นบาร์คนญี่ปุ่นที่ให้เข้าได้เฉพาะสมาชิก
‪ใช่แล้ว
‪นายดูเหมือนคนที่น่าจะพาฉันเข้าไปได้
‪ฉันอยากได้แค่นั้น ฉันจ่ายให้ได้
‪คุณทำงานอะไร
‪ตำรวจ
‪ว่าแล้วไง
‪คุณไม่ต้องจ่ายแต่ช่วยอะไรผมสักอย่างได้ไหม
‪อะไร
‪มีผู้ชายคนหนึ่งตามรังควานผมมาสักพัก
‪ต้องมีใครไปคุยกับเขาหน่อย
‪ผู้ชายเมื่อกี้น่ะเหรอ
‪ไม่ใช่ ไม่มีอะไรเหมือนผู้ชายคนนั้นเลย
‪โอเค ฉันจะช่วยตามที่นายขอ
‪บวกอีก 100 เพราะผมใจดี
‪ตกลง
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไม่ได้
‪ผมมีลูกค้ารออยู่
‪ผมจะพาไปพรุ่งนี้นะ...
‪คุณตำรวจ
‪งั้นพรุ่งนี้
‪ห้ามผลัด
‪ขอบคุณครับ
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪ฝันดี อเล็กซ์
‪ไปตายซะ
‪สุดยอดไปเลย
‪ขอบคุณนะ
‪พรุ่งนี้ฉันต้องทำงาน
‪อ้อ ได้สิ
‪จริงด้วยเนอะ
‪อาชญากรไม่เคยหลับ จริงไหม
‪โทชิโอะ: สารวัตรฮายาชิเอาแต่ถามว่า ‪มีความคืบหน้าบ้างไหม...
‪โทชิโอะ: และบอกว่าคุณต้องไปเข้าเรียนด้วย
‪อรุณสวัสดิ์ทุกคน ฉัน นักสืบไวซ์แมน
‪ในคอร์สนี้ ฉันจะพูดถึงเทคนิคสมัยใหม่
‪ที่ผู้เชี่ยวชาญทางนิติเวชใช้ ‪สามารถใช้เพื่อการไขคดี
‪ไปจนถึงการป้องกันอาชญากรรมได้อย่างไร
‪(คาเฟ่)
‪สวัสดีค่ะ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ดีครับ ขอบคุณ
‪ไปสำรวจในเมืองมารึยังคะ
‪นิดหน่อยครับ
‪ที่นี่หลงทางง่ายอยู่นะ
‪ชั้นเรียนแรกของคุณน่าสนใจมากนะครับ
‪เรื่องที่ฉันพูดมีอะไรบ้างที่คุณไม่ได้รู้อยู่แล้ว
‪ผมไม่รู้ว่าคุณนามสกุลไวซ์แมน
‪ก็...
‪มาเรียนครั้งต่อไปฉันจะบอกชื่อกลางนะคะ
‪พร้อมสนุกกันรึยัง
‪เราไม่ได้มาสนุกกันนะ
‪แน่อยู่แล้ว
‪(โมโมเลานจ์)
‪เอ้านี่
‪- ขอบใจ ‪- แล้ว...
‪ผมจะพาคุณเข้าไปแล้วเรานั่งดื่มกันสักหน่อย
‪สร้างความทรงจำดีๆ
‪ทำอะไรก็ตามที่คุณอยากทำนักหนา
‪แล้วคุณก็ไปช่วยจัดการเรื่องของผม โอเคไหม
‪นายจะได้อีกครึ่งตอนที่เราเข้าไปแล้ว
‪ได้เลย ซูเปอร์คอป
‪นั่นปุ๊นนะ ลืมบอก
‪ขออาซาฮีครับ
‪และวอดก้าคลับโซดา
‪เรากำลังสืบเรื่องอะไรอยู่เหรอ
‪มีคนจ้องทำร้ายเด็กหนุ่มลูกครึ่งรูปหล่ออยู่รึเปล่า
‪แค่บอกมาว่าผมต้องกังวลแค่ไหน
‪ฉันกำลังตามหาใครบางคน
‪อาชญากรเหรอ
‪ผี
‪โอ้ น่ากลัวจัง
‪ขอบคุณ
‪ผู้ชายที่ชื่อโมริ ยูโตะเคยมาที่นี่ไหม
‪ไม่เคย
‪แล้วเอนโดะ ซาบุโร่ล่ะ
‪ฮิซาเทรุ คุณรู้จักคนที่ชื่อซาบุโร่ไม่ใช่เหรอ
‪ใช่
‪รู้ด้วยใช่ไหมว่าเขาถูกฆ่า
‪ก็ไม่น่าแปลกใจ
‪ทำไมล่ะ
‪เขาเป็นคนขวางโลก
‪มีข่าวลือว่ายากูซ่าเป็นคนฆ่า
‪ไม่มียากูซ่าในลอนดอนหรอกครับ
‪ใครว่าล่ะ
‪มีคนหนึ่ง
‪เขาเคยเป็นนักฆ่าของยากูซ่าตระกูลใหญ่
‪แต่ถูกขับไล่
‪เขาไปจากญี่ปุ่นอย่างอัปยศ
‪(บาร์)
‪มาลงเอยอยู่ที่นี่
‪กลายเป็นพวกติดเหล้า ดื่มหนักจนเกือบตาย
‪แล้วคืนหนึ่ง เขาอยู่ที่บาร์ตามลำพัง
‪มีชายคนหนึ่งบุกเข้ามา
‪ชายคนนั้นกำลังจะถูกฆ่า
‪ยากูซ่าคนนั้นจึงลองเสี่ยงดวง
‪เขาไม่รู้มาก่อน
‪แต่เขาได้ช่วยชีวิต
‪หนึ่งในสมาชิกของแก๊ง ‪ที่น่าเกรงกลัวที่สุดในลอนดอน
‪และสมาชิกแก๊งคนนั้นก็ไม่รู้ว่า
‪เขาเพิ่งจ้างนักฆ่าที่อันตรายที่สุดในญี่ปุ่น
‪คุณเคยเจอยากูซ่าคนนั้นไหม
‪ไม่มีใครเคยเห็นเขาหรอก
‪และคุณก็ไม่อยากให้เขาจำชื่อคุณได้
‪เขาเมาแล้ว
‪แน่ใจเหรอว่า...
‪คุณไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้
‪ผมไม่ทราบ ขอโทษด้วย
‪มีคนทุกแบบเข้ามาที่นี่
‪ผมนึกว่าเป็นคลับเฉพาะสมาชิก
‪ไม่ใช่ครับ ใครๆ ก็เข้ามาได้
‪โอเค ผมไม่เคยพูดนะ...
‪ว่ามันเป็นคลับเฉพาะสมาชิก
‪คุณเสนอเงิน 100 ปอนด์ ‪ให้ผมพาเข้ามาเอง ผมไม่ผิด
‪คุณได้ข้อมูลมาผิดเอง
‪โทชิโอะ ได้ข้อความแล้วโทรหาฉันด่วนเลย
‪นี่ ผมยังต้องให้คุณช่วยเรื่องของผมอยู่นะ
‪นายโกหกฉัน
‪ใช่ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้โกหก หมอนี่มันโรคจิตจริงๆ
‪ไปให้คนอื่นช่วย
‪ขอร้องละ
‪ผม...
‪คนญี่ปุ่นเขาใจดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอวะ
‪เวรเอ๊ย
‪ขอโทษทีครับ
‪สารวัตรบอกว่าเออิจิได้รหัสไปเมื่อสองวันก่อน
‪เขายังไม่เอาให้คุณเหรอ
‪ขอบใจ
‪นักสืบโมริ
‪ผมอยากให้ช่วยขับรถให้หน่อย
‪ช่วยไปจอดตรงนั้นหน่อย
‪ซูซูเมะโทรมา
‪ลูกไม่ยอมนอนอีกแล้ว
‪บอกเลยนะ ผมไม่รู้ว่าจะแบ่งเวลาได้แค่ไหน...
‪นี่...
‪แกทำงานให้ใคร
‪แกโกหกฉันมาตลอด
‪ผมขอโทษ
‪แกทำงานให้ใคร
‪ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
‪พวกเขาแค่ให้ถ่วงเวลาคุณไว้
‪สั่งมาจากโตเกียวหรือลอนดอน
‪บอกมา
‪แอบบ็อต
‪คุณแอบบ็อต
‪ใครคือแอบบ็อต
‪ผมไม่รู้จริงๆ
‪ไม่เคยเจอเขาเลย
‪เขาส่งคนมาที่บ้านผม
‪เอารหัสมา
‪ตอนลูกสาวฉันนอนไม่หลับ
‪เราจะเปิดเสียงปลาวาฬร้องเพลงให้ฟัง
‪หรือเสียงฝนตกก็ใช้ได้
‪(มาที่บ้านชั่วโมงหนึ่งคิดเท่าไร ‪ที่อยู่ SW9 3MD)
‪ทำไมไม่โทรมาบ้างเลย
‪ขอโทษที
‪ผมงานยุ่งมาก
‪การสืบสวนเป็นยังไงบ้าง
‪เพิ่งจะเริ่มเอง
‪ทุกคนโอเคไหม
‪ทากิถูกไล่ออกจากโรงเรียน
‪ลูกไม่ยอมพูดกับฉัน
‪พ่อแม่คุณก็ไม่พูดกับฉัน
‪ทากิอยู่ไหน
‪- อยู่บ้านรึเปล่า ‪- เปล่า
‪ไปข้างนอก
‪ไม่รู้ว่าไปไหน
‪ผมจะลองโทรหาดู
‪เป็นเพราะคุณไม่ช่วยลูกไง
‪บ้าฉิบ
‪แค่จะขู่เขาเฉยๆ
‪ในตู้เย็นมีน้ำ
‪นายเป็นตำรวจ
‪ฉันจำหน้าได้
‪มาจับฉันเหรอ
‪หัวหน้าฉัน...
‪จัดการเรื่องนี้ได้
‪แล้วเด็กหนุ่มที่ยิงนายล่ะ
‪คนที่หนีไปแล้ว
‪เราไม่ต้องทำให้เรื่องแย่ไปกว่านี้
‪ที่มันผ่านไปแล้วให้มันก็แล้วไป
‪(ใส่รหัสเพื่อเข้าด้านในหรือกดหมายเลขห้อง)
‪(สถานที่เกิดเหตุ: ห้ามผ่าน)
‪เป็นยังไงบ้าง
‪พี่...
‪เป็นยังไงบ้าง
‪เจอคนนั้นไหม
‪เจอ
‪เขาตายไหม
‪ตาย
‪เขาตายแล้ว
‪ฉิบหายแล้ว
‪แย่แน่ๆ
‪ฉันจะทำยังไง...
‪เวรแล้ว ฉันฆ่าคน
‪มันจบแล้ว
‪ที่นั่นไม่มีเบาะแสสาวถึงนายได้
‪มันจะดูเหมือนโซระเป็นคนยิง
‪มันจบแล้ว ได้ยินไหม
‪นายไม่ใช่พวกแก๊งอันธพาล
‪นายมันแค่ไอ้เด็กโง่ที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำไรอยู่
‪พูดสิ
‪นายไม่ใช่พวกแก๊งอันธพาล
‪พูดสิ
‪ฉัน...
‪ฉันไม่ใช่พวกแก๊งอันธพาล
‪พอกันที
‪คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล